wtorek, 24 marca 2015

Muzyka Hiszpanii - Flamenco






Flamenco to bez wątpienia najważniejsze zjawisko w muzyce i kulturze Hiszpanii, a zarazem najbardziej określone w tym sensie, że duże znaczenie ma w nim przynależność rasowa (Cyganie/ nie – Cyganie). Mapa flamenco pokrywa część Madrytu, Estremadury i Lewantu, choć ten gatunek muzyczny związany jest przede wszystkim z Andaluzją. O miejsce i sposób narodzin flamenco toczą spór Sewilla i Kadyks, najważniejszy ośrodek tej muzyki. W każdym razie reguły flamenco powstały w XIXw., a klasyczny repertuar obejmuje ponad 60 pieśni i tańców. Są wśród nich zarówno utwory solowe, jak i dla większej liczby wykonawców, z towarzyszeniem instrumentalnym oraz a cappella. Wyrażają one prawie zawsze uczucia smutku i cierpienia.



Obecnie występuje kilku dobrych śpiewaków i fantastycznych gitarzystów, a choć przemysł fonograficzny nie zwraca na nich zbytniej uwagi, można kupić albumy zarówno dawniejszych mistrzów, jak i wykonawców współczesnych. Tych pierwszych spotyka się w wielu antologiach flamenco i na osobnych płytach.
 Do współczesnych gitarzystów należą przede wszystkim Paco de Lucía, Manolo Sanlúcar, Habichuelas, Tomatito, Paco Cepero, Gerardo Núñez, Enrique de Melchor, Vicente Amigo i Rafael Riqueni. 

Paco de Lucia

Wśród śpiewaków najważniejszą i najpopularniejszą postacią ostatnich lat był zmarły w 1992 r. Camerón de la Isla. Poniósł on cante jondo , wiruozowski „głęboki śpiew”do rangi nowej sztuki. Towarzyszył mu Paco de Lucía, a później Tomatito.



 Inni wokaliści na których należy zwrócić uwagę to m.in.: Enrique Morente, El Cabrero, Juan Peña El Lebrijano, Sorderas, Fosforito, José Menese, Carmen Linares oraz Fernanda i Bernarda de Utera. 


                                                             Enrique Morente - En un sueño viniste


Nie należy też zapominać o tancerzach, których sztuka stanowi ważny element kultury flamenco. Czołowymi postaciami są tu: Antonio Gades i Cristina Hoyos, gwiazdy z Krwawego wesela i Czarodziejskiej miłości Carlosa Saury, choć madrycka szkoła flamenco wydała dziesiątki równie wspaniałych artystów.

                                                         Antonio Gades i Cristina Hoyos

Najsłynniejszym spośród muzyków flamenco jest Paco de Lucía, który pod koniec lat 70. nadał tej sztuce zupełnie nowe brzmienie, zapożyczając elementy i instrumenty jazzowe, co wywołało oburzenie purystów.W latach 80. dołączyli do niego inni nowatorzy. 
Lolé i Manuel odnieśli wielki sukces unowocześniając brzmienie flamenco i poszerzając klasyczny repertuar o nowe, oryginalne pieśni. Jorge Pardo, podobnie jak Paco de Lucía, zwrócił się w stronę jazzu. Salvador Tavora i Mario Maya wystawili spektakle z wykorzystaniem motywów flamenco, a Enrique Morente i Juan Peña El Lebrijano współpracowali z orkiestrami andaluzyjskimi z Maroka, wykazując mało oryginalną jednolitość stylistyczną.

                                                    Video Promoción 'Carmen de Salvador Távora'



Pojawiały się również elementy rocka i bluesa. Zespoły Ketama i Pata Negra są prekursorami nuevo flamenco, odmiany która pojawiła się w latach 90., kojarzącej się przede wszystkim z wytwórnią Nuevos Medios i madryckim klubem Revolver. Najciekawsze zespoły i wokaliści tego stylu to m.in. La Barbería del Sur (u których pobrzmiewają elementy salsy), Aurora (z dodatkiem rumby), Wili Giménez i Raimundo Amador. Radio Tarifa to trzech intrygujących muzyków z Andaluzji, łączacych brzmienie flamenco z muzyką arabską i pop.

                                                                              Ketama-Corazón Loco


                                                                 La Barberia Del Sur - No se vivir



źródło:
Praktyczny [rzewodnik, Hiszpania część wschodnia. wyd.Pascal


środa, 11 marca 2015

Muzyka Hiszpanii - wstęp






        Muzyka hiszpańska przez wiele stuleci kształtowana była przez liczne, zmieniające się wpływy kulturowe. W epoce średniowiecza tzw. śpiew wizygocki (liturgiczny) przeobraził się w tzw. mozoarabski, aby wreszcie przeważyły w nim elementy muzyki chrześcijańskiej. W XVI w. nastąpił rozkwit religijnej polifonii wokalnej, a także muzyki organowej i lutniowej. W XVII w. wykształciła się oryginalna forma opery tzw. zarzuela, która ewoluowała w następnych stuleciach w popularną hiszpańską tonadillę i sainete. Muzyka hiszpańska poddana była w owym czasie oddziaływaniu trendów neapolitańskich (działalność włoskiego śpiewaka, kastrata - Farinellego). Dopiero w XIX w. muzycy hiszpańscy podjęli próbę wyzwolenia się spod obcych wpływów i wskrzeszenia tradycyjnej, narodowej opery (F. Pedrell). Powstawały liczne konserwatoria, które kontynuowały rozwój szkoły narodowej. Jej cechami charakterystycznymi jest powrót do korzeni ludowych oraz specyficzne dla muzyki hiszpańskiej zróżnicowanie regionalne, wynikające z przemieszania kulturowego w Hiszpanii (m.in. kultura arabska, żydowska lub cygańska).

        Muzyka od czasu powrotu demokracji ma się w Hiszpanii doskonale. Jak nigdy dotąd, w ciągu ostatnich dziesięciu lat pojawiło się w wielu dziedzinach wiele nowych talentów. Kwitnie tradycyjna muzyka regionalna, jazzowa, flamenco z elementami salsy i eksperymentalny rock.
Najważniejszym problemem, przed jakim stoją wszyscy muzycy, podobnie jak gdzie indziej, jest dominacja międzynarodowych spółek fonograficznych w przemyśle nagraniowym. Tylko nieliczni wykonawcy mogą liczyć na dotarcie do szerokiej rzeszy odbiorców czy wysokie nakłady. Środki masowego przekazu interesują się niemal wyłącznie muzyką pop. Muzycy folkowi, jazzowi, flamenco czy tradycyjni mają problemy z przedostaniem się do programów w radiu i telewizji, a w prasie nieczęsto pojawiają się recenzje ich płyt.


       Większa różnorodność panuje na miejscowej scenie muzycznej- można trafić na występy artystów uprawiających każdy gatunek, których dopingują zwykłe grupy entuzjastów ich twórczości. Podupadła wyraźnie tylko hiszpańska pieśń polityczna; tak popularna na początku lat 70., dziś zanikła zupełnie.


żródła:
http://www.interklasa.pl/portal/dokumenty/ue067/kultura.html
Praktyczny [rzewodnik, Hiszpania część wschodnia. wyd.Pascal

Te też są fajne: