sobota, 18 kwietnia 2015

muzyka Hiszpanii - piosenkarze - kompozytorzy


Historia hiszpańskich piosenkarzy - kompozytorów jest dosyć bogata, ale niewielu z nich zdołało dostosować się do obecnych czasów. Są jednak tacy, którzy mają się doskonale, tak jak śpiewający zarówno po katalońsku, jak i po kastylijsku Joan Manuel Serrat, którego płyty należą do najchętniej kupowanych; liryczny Lluis Llach (to jego piosenkę A mury runą, runą, runą spopularyzował Kaczmarski) i Albert Pla, wykonujący obecnie paranoiczne piosenki w języku kastylijskim. Największą renomę zyskała María del Mar Bonnet, wokalistka katalońska pochodząca z Balearów, która próbuje swych sił również w folku i jazzie.

Madryt, choć wydał niewielu piosenkarzy, tworzy główną scenę Hiszpanii. Nazwiska godne polecenia to m.in. bardzo popularny Luis Eduardo Aute i Joaquín  Sabina, Andaluzyjczyk, który gra proste, chwytliwe melodie i śpiewa teksty, z którymi identyfikuje się wielu młodszych piosenkarzy; Victor Manuel z Asturii, Javier Batanero i Javier Bergia, najbardziej utalentowany i najoryginalniejszy przedstawiciel młodszego pokolenia.







źródła:
Praktyczny przewodnik. Hiszpania część wschodnia. wyd. Pascal

środa, 8 kwietnia 2015

Muzyka Hiszpanii - Rock

 


             Jeśli chodzi o muzykę rockową i pop w Hiszpanii, trudno o jakieś jednolitości. W latach 70. w Madrycie dominował heavy rock, uprawiany przez wiele zespołów, których fani wywodzili się z robotniczych dzielnic stolicy i osiedli mieszkaniowych na jej obrzeżach. W tym samym czasie scena muzyczna Barcelony podzieliła się między muzyków grających wyrafinowany jazz-rock, bardziej żywiołową katalońską salsę i specyficzną dla Barcelony katalońską rumbę - muzykę cygańską spopularyzowaną przez Pereta, barcelońskiego miłośnika Elvisa Presleya. Na poboczach tej sceny znajdowali się pieśniarze wykonujący własne utwory, którzy mimo niechęci reżimu Franco koncertowali w całym kraju.

          Pod koniec lat 70., tak jak w Wielkiej Brytanii i USA, nastolatkowie w Hiszpanii zachwycili się punkiem. Niektórzy starsi muzycy rockowi próbowali przejąć ten styl, ale punk zerwał ze starym porządkiem. Pojawiły się niezliczone zespoły i obecnie w każdym mieście w Hiszpanii działają ich dziesiątki, próbując zdobyć szerszą popularność. Najwięcej zwolenników ma zwykła muzyka rozrywkowa, ale w różnych fazach odnosiły sukces kapele grające punk, garajitas, sisniestros, romantic rock, rockabilly itd. Wszystkie wymienione zespoły mają dosyć silną pozycję, wydały po kilka udanych płyt i działają do chwili obecnej. Na liście znalazła się również stary rock, który wciąż odgrywa swą rolę z godnością.

         Najwięcej dzieje się w Madrycie. Występują tam zespoły prezentujące szeroki przekrój stylistyczny.
Od czasów punka wiodącą postacią środowiska muzycznego jest Alaska, właścicielka klubu będąca niegdyś muzą nowoczesności, której własne płyty raczej nie są warte uwagi, choć występy wciąż wyróżniają się żywiołowością.
Ponadto jest Mecano, zespół muzyki pop składający się z piosenkarki i dwóch piosenkarzy. Ich popularność w Hiszpanii nie ma sobie równych, są również świetnie znani w Ameryce Łacińskiej, Francji i we Włoszech.

Inne znane zespoły to m.in.  grający z domieszką country Los Secretos, futurystyczna grupa Aviador Dro, Miguel Ríos i Ramoncín (obydwaj wierni klasycznemu rockowi) oraz grupy heavy metalowe: Rosendo, Obús i Barón Rojo. Trochę młodszą generację reprezentują Cabinete Caligari (macho hispano-pop), Los Coyotes (latynoamerykańskie rockabilly) i La Frontera (country).

Najmłodsze gwiazdy to porównywana do Niny Hagen Luz i Rozario, intrygująca wokalistka wywodząca się z rodziny o tradycjach flamenco (córka Rosy Flores). Grupa Radio Futura, która niedawno się rozpadła, należała do najciekawszych zespołów lat 80.

W Barcelonie wyróżniają się trzy zespoły z których najciekawszy to El Último de la Fila, duet z dobrymi tekstami i wysmakowanym śródziemnomorskim brzmieniem.

Inne ciekawe zespoły z pozostałej części Hiszpanii to m.in. Negu Gorriak, Potato, Hertzainak, La Polla Records, (reggae, ska), 21 Japonesas, La Dama se Esconde, Siniestro Total, Os Resentidos, Los Llegales, Héroes del Silencio, Danza Invisibile, Martirio (pop z pieśniami tradycyjnymi), Arrajatabla, Kiko Veneno.





źródła:

Praktyczny przewodnik, Hiszpania część wschodnia. wyd.Pascal

niedziela, 5 kwietnia 2015

Muzyka Hiszpanii - Folk


Muzyka folkowa rozwijała się w Hiszpanii inaczej niż w innych krajach Europy czy w Ameryce Północnej. W latach 70., gdy koniec ery Franco wydawał się coraz bliższy, najważniejsza była pieśń protestu. Muzyka folkowa nie miała w tym czasie wielkiej racji bytu, a zachowało się z tej epoki tylko kilka grup: Oskorri, Al Tall i Nuevo Mester. 

Dzisiejsza muzyka folkowa rozwinęła się najbardziej na północy półwyspu, od Galicji po Kraj Basków. W latach 80. wiodącą rolę odgrywał Festival del Mundo Celtaw Ortigueira, na którym muzycy z Walii, Irlandii,Szkocji i Bretonii spotykali się z muzykami z Galicji i Asturii. Po nim pojawiły się inne festiwale w Galicji (Vigo, Moañas, Lugo) i Asturii (Oviedo), choć żaden z nich nie odbywa się regularnie. Dwa festiwale folkowe,których punktem odniesienia jest Morze Śródziemne, to Trobada de Música del Mediterráneo w Walencji i Cançons de la Mediterranía w Palmie na Majorce.




Chyba najbardziej przystępną odmianę muzyki folkowej można usłyszeć w Galicji, skąd pochodzi m.in. Milladoiro, doskonale znana w kręgach celtyckich w całej Europie.


Warto również posłuchać Na Lua (współbrzmienie kobzy i saksofonu),Doa, Citania, Trisquell, Fía Na Roca i Xorima (wszystkie wykonują tradycyjną muzykę na instrumentach akustycznych), Palla Mallada (zespół nad wyraz tradycyjny) oraz Alecrín,Brath i Matto Congrito (folk elektryczny).

Ruch celtycki w Asturii skupia się wokół dwóch festiwali w Oviedo (Oviedo Folk i Noche Celta).





Większość zespołów z Asturii jest raczej tradycyjna, zwłaszcza Ubiña (w którym grają wspaniali kobziarze)

i Lliberdón. Llan de Cubel jest trochę bardziej oryginalny. Warto również zwrócić uwagę na wspaniałych harfistów, Herminię Álvarez i Fernanda Largo.

W Kantabrii godne polecenia grupy to Camrizal i Luétiga.

Euskadi, język używany w Kraju Basków , dzięki lokalnym stacjom radiowym jest teraz najbardziej propagowanym językiem. O Oskorii,wspaniałej grupie elektryczno - akustycznej mowa powyżej. Ciekawe są też grupy Ganbara i Azala oraz pieśniarz i kompozytor Benito Lertxundi, który tworzy w tradycyjnym nurcie baskijskim, choć ostatnio zainteresował się też brzmieniem celtyckim,a także Kepa Jukera, olśniewający wirtuoz akordeonu.



Jeśli chodzi o muzykę folkową, Katalonia pozostaje w tyle. Niezawodni są tylko La Murga i młody obiecujący Tradivarius. Jest tam również sporo orkiestr grających tradycyjną muzykę taneczną, choć np. Orquesrta Platería czy Salseta del Poble Sec mają więcej wspólnego z salsą niż folkiem. Bardziej tradycyjne zespoły tego typu to: Tercet Treset i Orquestra Galana.

Na Balearach, pomimo izolacji geograficznej, powstało kilka grup np.grające muzykę tradycyjną Música Nostra, Sis Som, Calitja i Aliorna, oraz bardziej nowoczesne Coanegra, Siurell Electric. Calabruix to bardziej progresywny duet akustyczno - elektryczny.




W Walencji interesującą grupą jest Al Tall, a ostatnio współpracująca z Muluk El Hwa, grupą z Marakeszu; Alimara, która uprawia zarówno muzykę, jak i taniec tradycyjny; Salpicao, zespół eksperymentujący na gruncie flamenco, oraz La Vella Banda, oryginalna formacja muzyków grająca na instrumentach dętych.


W Aragonii po latach posuchy muzyka folkowa zaczyna odżywać dzięki grupom takim jak: Hato de Foces, Cornamusa czy Orquestina del Fabriol.



Czołową postacią w Kastylii był przez wiele lat fenomenalnie aktywny i twórczy artysta Joaquín Díaz oraz Nuevo Mester de Juglaría. Należy zwrócić uwagę również na Manuela Lunę i La Musgaña, a także wokalistkę Maríę Salgado oraz zespół z Segowii o nazwie Rebolada, który składa się z ośmiu dulzainas (rodzaj szałamai).




Sprawdź gdzie leżą poszczególne regiony:


źródła:

Praktyczny przewodnik, Hiszpania część wschodnia. wyd.Pascal

Te też są fajne: